Το Λαρινάκι "Ήτονε, λέει μια φορά κι ένα γ-καιρό στο Λαρινάκι ένας μεγάλος βασιλιάς που λέγουντόνε Λάρνακος κι είχενε μια γ-κόρη πεντάμορφη ωσαν τα κρύα τα νερά. Πολλοί γαμπροί τηνε γυρεύγανε για γυναίκα ντως και πολλοί την ορέγουνταν για σύντροφό τους, τόσο για την ομορφιά της, όσο και για το πλούσιο βασίλειο του πατέρα της που δα κληρονομούσαν. Το μόνο κακό του βασιλείου ήτονε που δεν είχενε πολ-λά νερά και ο βασιλιάς ήθελε να λύσει αυτό το πρόβλημα με τη μ-πατριγειά τση θυγατέρας του. Παράγγειλε, το λοιπόν, σ' ούλους τους φιλόδοξους γαμπρούς πως θα δώσει την κόρη του σ' έκειονά που δα του φέρει ογλήγορα το νερό στη πολιτεία. Δυο μόνο γαμπροί δεχτήκανε την πρόκληση κι αρχίσανε τον ανταγωνισμό μεταξύ ντως. Ο ένας ήτονε ο βασιλιάς του Κερατόκαμπου που είχενε ένα τράϊνο (του τράγου) αυτί και ο άλλος έιχενε το βασίλειό ν-του στον Πέρα Τσούτσουρα και ήτονε κανονικός. Εξεκινήσανε το λοιπόν τον αγώνα μεταξύ ντως και ο ένας βασιλιάς, αυτός του Πέρα Τσούτσουρου ήφερνε το νερό από το Σκιστό Χαράκι. Για να το φέρει επελέκανε τσι πέτρες και για να κάνει τσι σωλήνες απού εχρειάζου-ντόνε και ήχτιζε καταπότη - ντα φαίνουνται ακόμη οι πέτρες πέρα πώδε εκειά -, ενώ ο άλλος, με το τράϊνο αυτί που ήτονε φαίνεται πλιά έξυπνος, ήπιασε κι εφώνιαξε τσοι πιθαράδες ντου και τωσε παράγγειλε να του σάξουνε σουλήνες από πηλό και να τσι ψήσουνε στο καμίνι. Έτσι επρόκαμενε κι έφερε το νερό στη μ-πλατέα τση πολιτείας πλια μπροστά από τον άλλονε με το κανονικό αυτί - ντα κι αυτονού οι σουλήνες εφαίνου-ντάνε. Μόλις το έμαθένε η βασιλιοπούλα πως ο "τραγαύτης" βασιλιός ήφερε πρώτος το νερό, έτρεξε απερπισμένη και απού το αλιόρι επήδηξένε στο γκρεμό κι εσκοτώθηκε στσοι βράχους. Γιατί τότεσάς δεν ήτονε θάλασσα στο μέρος έκειονά, μονό ήτονε βράχοι και χαράκια κι η θάλασσα ήτονε πλιό μακριά". Αυτός ο γραφικός μύθος συνοδεύει και συνδέει τα τοπωνύμια μεταξύ τους που φανερώνει πως ζουν ακόμα οι μνήμες μέσα στους ανθρώπους της Κρήτης. Μνήμες που δένουν τις ψυχές και τρέφουν τη φαντασία, καλλωπίζοντας τη στεγνή σύγχρονη ζωή μας. Το γραφικότατο αυτό μύθο τον διασώζει στη μνήμη της η σύζυγος του κ. Νίκου Σωμαράκη, η κ. Ουρανία Φραγκιαδούλη - Σωμαράκη Το τοπωνύμιο πιθανότατα να προέρχεται από τη λέξη Λάρναξ > Λαρνάκι > Λαρινάκι και πιθανότατα να "φιλοξενεί" κάποιο νεκροταφείο ή να προήλθε από την έκχωση λαρνάκων από τον χείμαρρο που διαρρέει την περιοχή. Εξάλλου στις πρόσφατες ανασκαφές δίπλα από την έξοδο του χειμάρρου που διεξάγονται από την αρ-χαιολογική υπηρεσία τα τελευταία χρόνια ανακαλύφτηκαν πολλοί τάφοι ελληνιστικής και ρωμαϊκής κυρίως εποχής. |